X
تبلیغات
پیکوفایل
رایتل
دوشنبه 23 بهمن‌ماه سال 1391

23 بهمن ؛ از تلخ‌ ترین روزهای فوتبال کشور

23 بهمن ؛ از تلخ‌ ترین روزهای فوتبال کشور  

 www.Nice-Sms.iR  

 

23 بهمن هر سال می گذرد ولی بسیاری نمی دانند که در این روز در زمین چمنی که عده ای فوتبالیست در سال 1365 در حال ورزش کردن بودند توسط هواپیماها دشمن بعثی بمباران شده و تلخ ترین روز فوتبال را کشور رقم می خورد.

به گزارش مشرق به نقل از مهر، بار دیگر 23 بهمن، سالروز  تلخ ترین حادثه برای ورزش ایران فرا رسید روزی که به مناسبت هفتمین سال فجر انقلاب اسلامی و جهت ایجاد فضای نشاط و شادابی در بین مردم استان ایلام، تیم های فوتبال منتخب چوار و منتخب جوانان استان ایلام در ساعت 16آغازگر یک مسابقه رویایی و باور نکردنی بود که هواپیماها دشمن بعثی این بازی را نیمه تمام می گذارند.

هنوز سوالات بسیاری در ذهن ها نقش بسته است و بعضی اوقات به جز غصه خوردن، چیزی به ذهن نمی رسد  که چرا تاکنون یک مسابقه مهم برای این شهدای والامقام برگزار نشده است؟ چرا مصدومیت یک بازیکن معمولی، این همه مورد توجه رسانه ها قرار می گیرد، ولی تکه تکه شدن دهها فوتبالیست و تماشاگرفوتبال در سال 65 به راحتی فراموش می شود؟ 

آیا اگر این اتفاق در استانی همچون تهران یا اصفهان می افتاد، به راحتی فراموش می شد؟

شهدای فوتبالیست روستای چوار حکایت غریبی دارند که یادآور ظلم و تجاوز متجاوزان بعثی به میهن اسلامی مان است. حکایت روزهایی که جوانان دهه ۵۰ و ۶۰ این مملکت در زیر بمباران دشمن بعثی هم دست از تلاش و تکاپو و ورزش بر نمی داشتند و با همان مقاومت ها و مردانگی ها بود که دشمن تا بن دندان مسلح از پای در آمد و امروز آرامش و امنیتی که بر این آب و خاک حاکم است بدون شک ماحصل آن روزهای حماسه و دفاع است.

در این رخداد 15 ورزشکار و تماشاچی به شهادت رسیدند اما این رویداد در تاریخ ورزش کشور فراموش شد به نحوی که بسیاری به تازگی از وقوع چنین حادثه ای در آن زمان آگاه شدند.

در طول سالیان پس از جنگ تحمیلی، به رغم اینکه استان دلاورپرور ایلام آماج حملات مستقیم دشمن قرار داشت و تمام مردم این استان از پیر و جوان و زن و مرد، هر کدام به نوعی از آب و خاک کشورمان دفاع می کردند، درصد ناچیزی از رنج ها و رشادت های مردمان این سرزمین از رسانه ها منعکس شده است.

کسانی که در 23 بهمن سال 65، در زمین فوتبال چوار و در حال بازی فوتبال به شهادت رسیدند، همگی از انسانهای مومن و فداکار منطقه بودند و علیرغم بمباران های متعدد رژیم بعث عراق، مردانه ایستادگی کردند و در کنار دفاع از وطن، ورزش و به ویژه فوتبال را برای ایجاد روحیه در بین مردم جنگ زاده استان انتخاب کردند.

  

 

●.●●..●● بقیه در ادامه ی مطلب ●.●●..●●

کسب در آمد از اینترنت ( کلیک کنید )

 

 این واقعه فقط در حد یک یادواره کوچک آن هم در سکوت کامل خبری بخصوص رسانه ملی برگزار می شود که جای سئوال دارد که چرا این واقعه مهم جایی در مناسبت های کشور ندارد.

مسئولان کشوری بخصوص مسئولان ارشد ورزش وقت برای بهره برداری از پروژه های ورزشی استانهای دیگر دارند اما برای چنین واقعه مهمی که ورزش کشور مرهون خون شهداست، وقت ندارد.

این روز تلخ که در نقطه محرومی و گمنامی مثل ایلام رقم زده شد هنوز در کشور جایی پیدا نکرده است و هر سال برای پاسداشت این عزیزان مراسم ساده ای برگزار می شود

شرح رویداد 

نیمه اول این مسابقه با پیروزی 2 بر1 تیم جوانان استان به پایان رسید. در بین دو نیمه شهید حسین هزاوه مربی و بازیکن تیم منتخب چوار به بازیکنان گفت: فرض کنید در خط مقدم جبهه هستید. با شجاعت و شهامت بجنگید. گویی می دانست واقعه ای عظیم در راه است.

در حالی که حدود ده دقیقه از نیمه دوم گذشته بود ، هواپیماهای بی رحم دشمن بعثی با انواع و اقسام بمب ها، زمین فوتبال را تبدیل به خط مقدم واقعی کرند. شهید هزاوه که خودش یک پاسدار بود، لحظاتی قبل از بمباران سعی کرد با فریاد های خود همه را روی زمین بخواباند.

تعدادی از بازیکنان برروی زمین خوابیدند و در حالی که شهید هزاوه سعی می کرد بقیه بازیکنان را نیز مطلع کند، به سمت فرزند پنج ، شش ساله خود رفت و او را به بغل گرفت تا از بمباران در امان بماند. شاید شهید هزاوه می خواست این فرزند عزیزش را حفظ کند تا سالها بعد، این واقعه را به نسل های فعلی منتقل کند. 

 

در این روز خونین یونس تلوکی، مجتبی ناصری، علی نجات کرمی، علی عباسی، محمد کمالوندی، جهانگیر کاوه، عبدالرزاق مهدیه، صید محمد زارعی ، حسین هزاوه( بازیکنان فوتبال)، حمیدرضا رضایتی ( داور مسابقه)، مراد آذرخش، خلیل مظفری، سجاد مظفری، محمدجواد مظفری، امجد حیدری(تماشاگران مسابقه) به شهادت رسیدند و علی قیطاس ، رحمت محمود ، الیاس گهرسودی، گل مرادفاضلی، فرمان فولادوند و سلمان کرد( بازیکنان فوتبال ) به افتخار شهادت نائل شدند

هیچکس از دلاور مردانی نگفت که با وجود مانور هواپیمای دشمن بعثی، زمین فوتبال را ترک نکردند تابه مردمان ایلام بگویند: بایستید و عرصه را خالی نکنید.

در شرایطی که مردم سرزمین ایلام، بر اثر از دست دادن عزیزانشان غم های روزگار را به دوش می کشیدند، عده ای از جوانان برومند استان ایلام با انجام مسابقه فوتبال ، روحیه شادی و نشاط را به مردم شهید پرور استان ایلام تزریق می کردند تاهمچون کبیر کوه در برابر ظلم و ستم صدامیان ایستادگی کنند و از شرف و ناموس ایران اسلامی دفاع کنند.

ثبت واقعه تأسف بار زمین فوتبال چوار در تقویم ملی به عنوان روز ورزش و شهادت حداقل ادای دین به شهدای گرانقدر و مردم استان و کشور است. برخی مسئولان ارشد کشوری و استانی در محل این زمین فوتبال حضور یافته و قول و قرار و تعهداتی داده اند ولی تاکنون اقدام عملی و در خور شأنی به عمل نیاورده اند

پس از پرپر شدن جوانان ورزشکار در این زمین مقدس، انتظار می رفت که مسئولان ذیربط با احداث یادمان، ایجاد فضای ورزشی مناسب، ثبت ملی این حادثه در تقویم ملی و ... دین خود را ادا می کردند اما تاکنون حتی برای نصب تابلو آن نیز در مانده اند.

حتی اگربه یاد آن شهدای مظلوم فوتبال، ورزشگاهی ساخته نشود یا مسابقه فوتبالی برگزار نشود، ما هستیم و ادامه می دهیم. حداقل می توانیم هر از چندگاه دلنوشته ای برای شهیدان دیارمان بنویسیم.


نظرات (0)
برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
نام :
ایمیل :
وب/وبلاگ :
 X 
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد